„ოცნებობდა ქართული ცეკვის სწავლაზე“ – ომში დაღუპული უკრაინელი ქართველის ამბავი

„ძალიან უნდოდა ქართული ენის სწავლა. მოხალისეთა დანაყოფში, სადაც ის მოხვდა, ბევრი ქართველი იბრძოდა და ძალიან გახარებული იყო. მეუბნებოდა, გამიმართლა, აქ ბევრი ქართველია, ენასაც ვისწავლი, ომიც დამთავრდება და მერე ერთად წავიდეთ საქართველოშიო“, – უკრაინელი ქართველი, 46 წლის ვიტალი ორბელაძე, 23 აპრილს, უკრაინაში, ქალაქ იზიუმში, რუსულ დაბომბვას ემსხვერპლა.

„ჩაიწერეს მისი მონაცემები და უკან გამოუშვეს. უთხრეს, სახლში წადი და გამოძახებას დაელოდეო. ელოდა, ელოდა, ყოველ დღე ელოდა, რომ გამოიძახებდნენ, მაგრამ როცა არავინ შეეხმიანა, მოხალისეთა დანაყოფების ძებნა დაიწყო. ასე აღმოჩნდა „კარპატსკი სიჩში“ და 6 აპრილს ფრონტის წინა ხაზზე წავიდა.მე ხუთი შვილი მყავს. ვიტალის ერთი გოგონა. ჩემი შვილებიც საკუთარი შვილივით უყვარდა. თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ მას ექვსი შვილი ჰყავდა, რომლებსაც ვიტალის იმედი ჰქონდათ, ჭირშიც და ლხინშიც. მეშინოდა მარტო დარჩენის, მაგრამ არაფრის თქმას აზრი არ ჰქონდა. მივხვდი, რომ უბრალოდ მხარი უნდა დამეჭირა მისთვის. მუდმივი მიმოწერა გვქონდა. მწერდა, რომ ყველაფერი კარგად იყო. სიყვარულით სავსე და დადებით წერილებს მწერდა. არასდროს მოუწერია, რომ რაიმე უჭირდა”.-ამბობს გარდაცვლილის მეუღლე

ვიტალი 23 აპრილს, ქალაქ იზიუმში დაიღუპა. ალიოანას თქმით, მას ბევრი გეგმა ჰქონდა, რომელიც საქართველოსაც უკავშირდებოდა:

„ვიტალი რამდენიმე წლის წინ საქართველოში მუშაობდა. მანდ ნათესავებიც ჰყავდა. სამწუხაროდ, მე მათ არ ვიცნობ. ძალიან უყვარდა საქართველო. ხშირად მელაპარაკებოდა მის მეორე სამშობლოზე. სულ იმას მიმეორებდა, საქართველო ძალიან ლამაზიაო. განსაკუთრებით უყვარდა ქართული ცეკვა და ოცნებობდა, რომ ოდესმე აუცილებლად ისწავლიდა ცეკვას. დაუპატიჟებლად მოდის ომი ჩვენს სახლებში და გვართმევს ყველაფერის. მე ომმა ქმარი წამართვა. ამ ომში ახლა ჩემი შვილები იბრძვიან. ბევრი ალბათ ვერც წარმოიდგენს, რას ვგრძნობ. ხანდახან მგონია, მიწა მეცლება ფეხებქვეშ. ერთი დღის წასული იყო რომანი ომში, ვიტალის დაღუპვის შესახებ რომ შემატყობინეს. სიკვდილის მოლოდინი კიდევ უფრო მეტად გამიმძაფრდა“.-ამბობს მეუღლე

Related posts

კომენტარის დამატება